حضور مردم، بازدارنده‌ای قوی در برابر تهدیدات خارجی

حضور پرشور و گسترده مردم در راهپیمایی‌ها و تجمعات ملی همواره یکی از ارکان اساسی و بنیادین است که می‌تواند به عنوان یک عامل بازدارنده در برابر تهدیدات خارجی عمل کند. این حضور نه تنها نشان‌دهنده همبستگی و اتحاد ملت است، بلکه قدرتی را به نمایش می‌گذارد که دشمنان را از هرگونه اقدام علیه کشور بازمی‌دارد. در واقع، وقتی مردم با یک صدا و به صورت گسترده در عرصه عمومی حاضر می‌شوند، این پیام را به جهانیان ارسال می‌کنند که هیچ تهدیدی نمی‌تواند عزم و اراده آنان را تضعیف کند.
در این میان، کوچک‌ترین وظیفه حاکمیت در برابر این حضور، رسیدگی به خواست‌های مردم و فراهم کردن شرایطی برای زندگی عادی و استاندارد به لحاظ معیشتی است. مردم انتظار دارند که دولت‌ها در پاسخ به این حمایت و همبستگی، اقداماتی مؤثر و کارآمد انجام دهند تا بتوانند زندگی بهتری داشته باشند. این خواسته‌ها شامل تأمین نیازهای اولیه، ایجاد اشتغال، بهبود خدمات اجتماعی و اقتصادی و فراهم کردن بسترهای مناسب برای رشد و پیشرفت است.
اما باید توجه داشت که این موقعیت‌شناسی ملت یک ظرفیتی دارد که اگر به درستی مدیریت نشود، ممکن است به سرعت از بین برود. واکنش‌های نامناسب یا بی‌توجهی حاکمیت به نیازها و خواسته‌های مردم می‌تواند منجر به ناامیدی و بی‌اعتمادی عمومی شود. در چنین شرایطی، نه تنها حمایت‌های مردمی هدر خواهد رفت، بلکه احتمال تکرار آن نیز کاهش می‌یابد.
به عنوان مثال، وقتی مردم احساس کنند که صدای آنها شنیده نمی‌شود یا خواسته‌هایشان نادیده گرفته می‌شود، ممکن است نسبت به مشارکت در فعالیت‌های اجتماعی و سیاسی دلسرد شوند. این دلسردی می‌تواند به کاهش حضور آنان در راهپیمایی‌ها و تجمعات منجر شود و در نتیجه، قدرت بازدارندگی این حضور نیز کاهش یابد. بنابراین، حاکمیت باید با هوشیاری و درک صحیح از شرایط موجود، به نیازها و خواسته‌های مردم پاسخ دهد.
در نهایت، باید یادآور شد که حضور مردم در عرصه‌های اجتماعی و سیاسی نه تنها یک عامل بازدارنده در برابر تهدیدات خارجی است، بلکه یک فرصت طلایی برای حاکمیت نیز محسوب می‌شود. اگر دولت‌ها بتوانند از این ظرفیت به نحو احسن استفاده کنند و با ایجاد بسترهای مناسب برای مشارکت عمومی، اعتماد مردم را جلب نمایند، نه تنها امنیت ملی تقویت خواهد شد، بلکه جامعه‌ای پویا و بالنده نیز شکل خواهد گرفت.
بنابراین، ضروری است که حاکمیت با درک اهمیت این موضوع، به خواسته‌های مردم توجه کند و با اتخاذ سیاست‌های مناسب، زمینه‌ساز یک زندگی عادی و استاندارد برای آنان باشد. چرا که در نهایت، امنیت و ثبات کشور در گرو رضایت و همبستگی ملت است.