نبود تشکل‌های مردم نهاد و پیامدهای آن در مدیریت مشکلات اجتماعی

در سال‌های اخیر، شاهد افزایش مشکلات اجتماعی در نقاط مختلف جهان و همچنین در ایران بوده‌ایم. این مشکلات معمولاً ناشی از فشارهای اقتصادی، و اجتماعی مردم است. اما یکی از مسائلی که به شکل قابل توجهی در مدیریت این مشکلات تأثیرگذار است، نبود تشکل‌های مردم نهاد (NGO) و سازمان‌های مدنی قوی و مؤثر در کشور است. این کمبود نه تنها مانع از ساماندهی صحیح مشکلات می‌شود، بلکه می‌تواند به بروز حوادثی منجر گردد که عواقب جبران‌ناپذیری برای جامعه
به همراه داشته باشد.
تشکل‌های مردم نهاد به عنوان پل ارتباطی میان دولت و مردم عمل می‌کنند و می‌توانند به عنوان نمایندگان واقعی خواسته‌ها و نیازهای جامعه عمل نمایند. این سازمان‌ها با توانایی خود در جمع‌آوری اطلاعات، تحلیل وضعیت و برقراری دیالوگ میان اقشار مختلف جامعه، می‌توانند به کاهش مشکلات و مدیریت بحران‌ها کمک کنند. اما در غیاب این نهادها، مشکلات به سرعت به بی‌نظمی کشیده می‌شوند و این امر نه تنها خواسته‌های مشروع مردم را تحت‌الشعاع قرار می‌دهد، بلکه به تضعیف اعتماد عمومی نسبت به نهادهای دولتی نیز منجر می‌شود.
یکی از نمونه‌های بارز عدم وجود تشکل‌های مردمی در غیاب یک نهاد مستقل که بتواند صدای مردم را به گوش مسئولان برساند، بسیاری از خواسته‌ها و مطالبات مردم به فراموشی سپرده می‌شود و در نتیجه، احساس ناامیدی و یأس در جامعه گسترش
می‌یابد.
از سوی دیگر، نبود تشکل‌های مردم نهاد باعث می‌شود که دولت‌ها نیز نتوانند به درستی واکنش نشان دهند. فقدان یک کانال ارتباطی مؤثر میان دولت و جامعه، منجر به اتخاذ تصمیمات نادرست و عدم شفافیت در فرآیندهای مدیریتی می‌شود. در نتیجه، مشکلات اجتماعی نه تنها حل نمی‌شوند، بلکه روز به روز عمق بیشتری پیدا می‌کنند.
به علاوه، تشکل‌های مردم نهاد می‌توانند در آموزش و آگاهی‌بخشی به مردم نقش مهمی ایفا کنند. آنها با برگزاری کارگاه‌ها، سمینارها و برنامه‌های آموزشی می‌توانند مردم را نسبت به حقوق خود آگاه سازند و راه‌های قانونی برای بیان خواسته‌ها را به آنها آموزش دهند. این امر می‌تواند به کاهش تنش‌ها و جلوگیری از بروز حوادث ناگوار کمک کند.
در نهایت، برای مدیریت مؤثر مطالبات اجتماعی و جلوگیری از بروز حوادث جبران‌ناپذیر، ضروری است که زمینه‌های لازم برای تشکیل و فعالیت تشکل‌های مردم نهاد فراهم شود. دولت باید به این نهادها اعتماد کند و آنها را به عنوان همکارانی جدی در فرآیند تصمیم‌گیری بپذیرد. تنها در این صورت است که می‌توانیم به یک جامعه سالم‌تر، پایدارتر و عادلانه‌تر دست یابیم.