دسترسی همه اقشار جامعه به مواد غذایی اصلی، باعث سلامت و پایداری جامعه می شود

ابراهیم علی آبادی
ebrahim_aliabadi@yahoo.com
دسترسی عادلانه مردم به مواد غذایی ضروری، نقشی راهبردی و غیرقابل‌جایگزین محسوب می‌شود و ضرورت دارد که این موضوع به‌صورت ویژه و کارشناسی‌شده مورد توجه قرار گیرد.
کمبود لبنیات و پروتئین درکودکان و سالمندان می‌تواند رشد جسمی، قدرت یادگیری  و ... را مخاطره بیندازد.
 از سوی دیگر، سالمندان نیز به دلیل ضعف سیستم ایمنی و نیاز به حفظ توده عضلانی، باید به منابع غذایی باکیفیت دسترسی آسان و مقرون‌به‌صرفه داشته باشند. حذف این اقلام از سبد مصرفی آنان، می‌تواند هزینه‌های درمانی و بار بیماری‌ها را در آینده به شکل قابل‌توجهی افزایش دهد.
دولت‌ها در سراسر جهان برای صیانت از سلامت عمومی، از سیاست‌های حمایتی استفاده می‌کنند؛ از جمله یارانه‌های هدفمند غذایی، کنترل قیمت‌ها، نظارت بر زنجیره توزیع و ترویج فرهنگ تغذیه سالم.
 در ایران نیز ضرورت دارد که این موضوع به‌صورت ویژه و کارشناسی‌شده مورد توجه قرار گیرد. زیرا تغذیه نه‌تنها مسئله‌ای اقتصادی، بلکه موضوعی انسانی، اجتماعی و امنیتی است.
در نهایت، تضمین دسترسی همه اقشار به مواد غذایی اصلی، سرمایه‌گذاری مستقیم در سلامت و پایداری جامعه است. بی‌توجهی به این حوزه، هزینه‌هایی سنگین برای نسل‌های آینده در پی خواهد داشت؛ در حالی که حمایت به‌موقع، می‌تواند سلامت جمعی را تضمین و اعتماد اجتماعی را تقویت کند.
ناگفته نماند که می توان گفت بیشترین عاملی که باعث فشار اقتصادی به جامعه در دسترسی به مواد غذایی شده است افزایش قیمت ها و نظارت ناکافی 
می باشد و فشار مضاعف را هم تورم ایجاد کرده است که باید 
از رشد سریع آن جلوگیری شود.
تورم نیرویی است که سفره خانوارها را کوچک و برنامه‌ریزی آینده را 
به یک رویا تبدیل می‌کند. برای اکثریت جامعه، به‌ویژه کارگران، بازنشستگان و اقشار کم‌درآمد، کاهش قدرت خرید به معنای حذف تدریجی اقلام اساسی، به تأخیر انداختن خدمات ضروری پزشکی یا کنار گذاشتن آموزش‌های تکمیلی برای فرزندان است.