نماينده ايران در"ونيز"مشخص شد
"باز هم سيب داري ؟" بايرام فضلي، به بخش نمايشهاي شبانه و مسابقه فيلمهاي اول اين جشنواره، راه يافت
"باز هم سيب داري؟" اولين تجربه بلند سينمايي بايرام فضلي به بخش نمايشهاي "شبانه" جشنواره بين المللي فيلم "ونيز" راه يافت. اين فيلم علاوه بر اين بخش، در بخش فيلمهاي اول اين جشنواره با فيلم هاي کشورهاي ديگر به رقابت خواهد پرداخت،گفته مي شود يکي از داوران اين بخش محسن مخملباف است.
، در ميان فيلمهاي ايراني که براي شرکت در اين دوره از جشنواره فيلم ونيز ارسال شده بودند، تنها نماينده سينماي ايران اولين تجربه کارگرداني ، فيلمبرداري است که برجسته ترين فيلمهاي مستند ،کوتاه و بلند سينمايي را کار کرده است.
بايرام فضلي پيش از اين دو فيلم کوتاه ساخته بود و فيلمبرداري فيلمهاي همچون "خواب تلخ"،"بيوه مرد"،"خانه مادري ام مرداب" و... را در کارنامه هنري اش دارد.
طبق اعلام و تائيد بايرام فضلي، صداگذاري فيلم توسط اميرحسين قاسمي به همراه تيم اش هم اکنون در استوديو روشنا در حال انجام است.
وي گفت: به علت مشکلات متعدد فني که ناشي از عدم همخواني تصوير و صدا بود بعد از چند ماه کار، صداگذاري از اول شروع شده است، بنابراين گروه سازنده اميدوار است که بتواند سر موقع فيلم را به جشنواره ونيز برساند.
"باز هم سيب داري؟" روايتگر زندگي مردمي است.که شرايط حاکم بر خودشان را درک نمي کنند و تاوان گناه نکرده اي را مي دهند که از آن خبر ندارند و يا خود را نسبت به آن به بي خبري مي زنند.
تدوين اين فيلم توسط ابراهيم سعيدي انجام شده است.
همچنين طبق گفته بابک کريمي که در ارائه اين فيلم به جشنواره فيلم ونيز همکاري داشته است،" اين فيلم با فرم جديد و تجربه گرايانه اش مورد توجه مارکو مولر و جشنواره ونيز قرار گرفته و آنها معتقدند که با يک فيلم خاص که حرف هاي خاص و شايد غير عادي براي گفتن دارد مواجهند."
 
برنامه هاي هفته دوم فستيوال تابستاني تئاتر

فستيوال تابستاني تئاتر که از هفته گذشته توسط کانون نمايش هاي خياباني مرکز هنرهاي نمايشي در محوطه باز مجموعه تئاترشهر کار خود را آغاز کرده بود هفته آينده با اجراي 18 نمايش به کار خود ادامه مي دهد.
به نقل از روابط عمومي مجموعه تئاتر شهر، از روز 8 مردادماه در ساعت هاي 19/45 ،20/30 و 21 به ترتيب نمايش هاي "پرده خواني" به کارگرداني ميرزاعلي، "اخاذي" به کارگرداني اکبر قهرماني و "چنان  دل  کندم" به کارگرداني جواد عزتي اجرا مي شود. در روز شنبه 9 مردادماه نمايش "خيمه شب بازي به کارگرداني بهناز مهديخواه در ساعت 19/45، "نقالي" به کارگرداني مرشد ترابي در ساعت 20/30 و نمايش "مورچه" به کارگرداني "عقيل تقي زاده"  در ساعت 21 معرض ديد علاقمندان به تئاتر خياباني قرار خواهد گرفت.
نمايش هاي "اميد به زندگي" به کارگرداني مرتضي وکيليان، "خاطرات نخل ها" به کارگرداني ايرج کله جاهي و "اين گروه خشن" به کارگرداني حميدرضا مرادي هم روزه سه شنبه 10 مردادماه اجرا مي شود.
در روز چهارشنبه 11 مردادماه نيز نمايش هاي اين گروه خشن (حميدرضا مرادي) در ساعت 19/45، اميد به زندگي (مرتضي وکيليان)، در ساعت 20/30 و قايم با شک (بهنام هدايتي) در ساعت 21 در معرض ديد علاقمندان قرار مي گيرد. نمايش هاي "سنگ صبور" به کارگرداني امير مسيبي، "پرده خوانين به کارگرداني ميرزاعلي و "چنان دل کندم" به کارگرداني جواد عزتي نيز به ترتيب در ساعت هاي 19/45،20/30 و 21 روز پنجشنبه 12 مردادماه اجرا مي شوند
روز جمعه هم نمايش هاي "قايم با شک" به کارگرداني بهنام هدايتي در ساعت 19/45، "اميد به زندگي" به کارگرداني مرتضي وکيليان در ساعت 20/30 و نمايش "مورچه " به کارگرداني عقيل زاده در ساعت 21 در محوطه باز مجموعه تئاترشهر اجرا خواهند داشت.

جليلي و ادامه "حافظ " در ساوه
دو بازيگر حرفه اي به گروه مي پيوندند
 يک سال قبل بود که ابوالفضل جليلي کارگردان سينما، فيلم "حافظ" را در چابهار جلوي دوربين برد و چند ماه قبل تدوين آن را آغاز کرد و حالا، به دليل اينکه دو سکانس از فيلم در دوربين دچار مشکل شده است، فيلمبرداري اين سکانسها را طي چند روز گذشته در شهرک صنعتي ساوه، دوباره آغاز کرده است.
از سه لوکيشني که طي اين چند روز فيلمبرداري خواهند داشت،يکي از آنها در تپه هاي اطراف ساوه است که به دعوت جليلي تعدادي از خبرنگاران به بازديد اين لوکيشن رفتند. بنا بر اين گزارش، در اين سکانسها نابازيگراني که در فيلم قبلي جليلي "گل يا پوچ" نيز تعدادي از آنها حضور داشتند،بازي مي کنند. ("گل يا پوچ" فيلمي است که جليلي در فاصله ساخت حافظ ،جلوي دوربين برد.)
در سکانسها قبلي "حافظ" که پيش از اين فيلمبرداري شد، بازيگر حرفه اي سينماي ژاپن کوميکو آسو که در سال 1998 براي بازي در فيلم "دکتر کازنيز" از جشنواره کن جايزه گرفت،حضور داشت. او به ايران سفر کرد و در سکانسهاي از اين فيلم در نقش "نبات" جلوي دوربين رفت.درحاليکه همان زمان به دلايلي مالي قرار بود، ساخت "حافظ" به تعويق بيفتد اما بدقول نشدن ايراني ها دربرابر ژاپني ها باعث شده جليلي در تدارک شروع فيلمبرداري "حافظ" باشد.
"حافظ "داستان زندگي يک حافظ قرآن است، اما الهام گرفته از اشعار حافظ شيرازي است.
فيلمبرداري اين چند سکانس،يک هفته به طول خواهد انجاميد و دو بازيگر حرفه اي ايراني نيز به گروه ملحق خواهند شد تا در اين چند سکانس حضور داشته باشند.
جليلي فعلا ترجيح مي دهد، نام اين دو بازيگر را اعلام نکند.

نگاره هاي اسلامي در موزه امام علي(ع)

موزه هنرهاي ديني امام علي (ع) در راستاي فعاليت هاي نمايشگاهي و با هدف ارائه شيوه هاي جديد هنري "نو نگارگري" اقدام به برگزاري نمايشگاه نگاره هاي اسلامي نموده است. به نقل از روابط عمومي موزه هنرهاي ديني امام علي (ع) نميشگاه نگاره هاي اسلامي شامل 20 اثر از هنرمندان جوان "مهدي فرخي" مي باشد که در ساعت 30:10 روز 9 مرداد لغايت 22 مردادماه در نگارخانه موزه افتتاح مي گردد.  تکنيک به کار گرفته شده در آثار اين نمايشگاه مي توان به آگريليک روي کاغذ (بدون اسيد) اشاره کرد که به صورت تابلو به نمايش گذاشته مي شود.

مراسم تشييع پيکر زنده ياد " بزرگي" از مقابل خانه هنرمندان برگزار مي شود

سيد جعفر بزرگي هنرمند برجسته سينما و تلويزيون صبح چهارشنبه به علت ايست قلبي در بيمارستان شهيد باهنر تهران درگذشت.
مرحوم بزرگي از نخستين روزهاي تاسيس راديو در ايران کار خود را با خوانندگي در اين رسانه آغاز و پس از آن نيز در سينما , تئاتر و تلويزيون ايفاي نقش کرد.
مراسم تشييع پيکر اين هنرمند شنبه ساعت 9 و نيم صبح از مقابل خانه هنرمندان به سمت قطعه هنرمندان بهشت زهرا برگزار مي شود.
از مرحوم بزرگي سه فرزند دختر و دو پسر به يادگار مانده است.

سي سال عکاسي بهمن جلالي در اسپانيا

عکس هاي 30 ساله ي "بهمن جلالي"، هنرمند عکاس و مدرس دانشگاه - در کشور اسپانيا به نمايش گذاشته مي شوند.
طي سال آينده ي ميلادي، دو نمايشگاه عکس از اين هنرمند ايراني در"ملبورن" و "بارسلونا" برپا خواهد شد.
کاترين داويد عکس هاي 30ساله ي جلالي را خواسته تا در نمايشگاهي در اين کشور به نمايش بگذارد.  داويد فرانسوي است و اديتور و کوريتور آثار عکس مستند خاورميانه، سال ها رييس بخشي از مرکز ژرژ پمپيدوي فرانسه بوده است; وي تاکنون نمايشگاه هاي بزرگي را با محوريت فلسطين، لبنان، عراق و ... در نقاط مختلف دنيا برپا کرده است.  او خودش عکاس نيست، اما رشته ي دانشگاهي او تاريخ هنر بوده است و اکنون بورس مطالعاتي و تحصيلي کشور آلمان را دارد.  بنا بر اين گزارش، دومين نمايشگاه عکس هاي جلالي را در سال 2007، گالري راه ابريشم - تهران - تدارک ديده است.  اين گالري همراه با عکس هاي جلالي آثاري را از ديگر هنرمندان عکاس مرتبط با نگارخانه اش را نيز عرضه خواهد کرد.
جلالي گفت که تاريخ دقيق روز برپايي اين نمايشگاه ها هنوز قطعي نشده است.

استقبال از اجراي شهرام ناظري در"هامارکيو آساهي"

شهرام ناظري روز چهارشنبه در جشنواره بين المللي موسيقي تابستاني توکيو به اجراي برنامه پرداخت. اين اجرا که  در سالن "هامارکيو آساهي" برگزار شد، با استقبال خوب مخاطبان مواجه شد. ناظري در برنامه اش قطعاتي از موسيقي سنتي ايراني و کردي با عنوان "آهنگ هاي شاهنامه کردي" اجرا کرد. اين سومين بار است که يک هنرمند مطرح موسيقي از ايران در جشنواره موسيقي تابستاني توکيو شرکت مي کند. حسين عليزاده ديگرهنرمند مطرح ايراني پيش ازاين دو بار در اين جشنواره حضور يافته است
بيست ودومين جشنواره بين المللي موسيقي تابستاني توکيو به مدت يک ماه با حضور هنرمنداني از شش کشور جهان در حال برگزاري است.
شهرام ناظري قرار است که در روز پنجشنبه نيز در تالار آساهي توکيو برنامه ي ديگري را اجرا کند.
همچنين روز شنبه نيز با حضور در مرکز مطالعات جنوب و غرب آسيا وابسته به موسسه مطالعات خارجي دانشگاه توکيو ، ضمن اجراي برنامه موسيقي قرار است براي دانشجويان زبان فارسي اين دانشکده سخنراني کند.
شهرام ناظري و فرزندش حافظ ناظري پس از برگزاري کنسرت هاي موفقيت آميز در سال گذشته به خصوص اجرا در سالن اسکار، امسال قرار است به مناسبت هشتصد سالگي مولانا جلال الدين رومي دوباره در آمريکا کنسرت هاي مشابهي را برگزار کنند.
گروه موسيقي شهرام ناظري به عنوان اولين گروه موسيقي سنتي ايران، سال گذشته در سالن چهار هزار نفره کداک تئاتر شهر لس آنجلس که سالن اهداي جوايز اسکار است به اجرا پرداخت و اجراي اين گروه موسيقي ايراني با استقبال مخاطبان مواجه شد. اين براي اولين بار بود که هنرمندان موسيقي از چهار کشور ايران، تايوان، آمريکا و هندوستان در يک گروه شش نفره در سالن اسکار به اجراي برنامه مي پرداختند.

"نويسنده نيستم، مي نويسم"
"رئيس" در آغاز شصت وپنج سالگي مسعود کيميايي
مسعود کيميايي، در آغاز شصت وپنج سالگي، مشغول پيش توليد بيست و چهارمين فيلمش، "رئيس" است که تا اواسط مرداد ماه کليد خواهد خورد.
هفتم مرداد ماه مصادف با سالروز تولد کارگرداني از سينماي ايران است که نسلهاي مختلف با شخصيتهاي فيلمهايش همذات پنداري کردند. کارگرداني که به گفته خودش; نويسنده نيست اما مي نويسد . شاعر نيست اما شعر مي نويسد.
مسعود کيميايي همچنين گفته است: "غير از اين هم نمي توانم باشم. "جسدهاي شيشه اي" را نمي توانم داشته باشم و ننويسم."
کيميايي که با ساخت "بيگانه بيا" وارد عرصه فيلم سازي شد، با ساخت "قيصر" روندي از فيلم سازي را در پيش گرفت که جرقه هاي اميدوارکننده اي را براي آينده فيلم سازي اش رقم زد، حتي ابراهيم گلستان که کمتر درباره آثار سينماي ايران نظر مي داد براي اين ساخته کيميايي يادداشتي نوشت و جنبه هاي مختلف اين فيلم را بررسي کرد.

پيام فروتن، طراح صحنه تئاتر و مدرس دانشگاه و عضو گروه تئاتر تجربه ايران، از اوايل دهه هفتاد تا به حال در حوزه طراحي صحنه تئاتر فعاليت مستمر و پررنگي داشته است و موفق به دريافت چندين جايزه در بخش بهترين طراح صحنه جشنواره هاي فجر، دفاع مقدس، کانون منتقدان و جشنواره نمايش هاي آئيني و سنتي شده است.
پيام فروتن نيز مانند چند نفر از طراحان صحنه تئاتر علاقه مند به کارگرداني شده است و اين روزها اولين کارگرداني خود را با نمايش"گفت وگو با تروريست ها" تجربه مي کند. اين طراح صحنه نمايش مذکور را به کمک دانشجويان خود در تالار مولوي روي صحنه مي برد.
از کارهاي طراحي صحنه او مي توان به طراحي صحنه نمايش هاي"شکلک"، "ژوليوس سزار به روايت کابوس"، "خواب در فنجان خالي"، "افسون معبد سوخته"، "رازها و دروغ ها"، "هشتمين سفر سندباد"، "غزل کفر" و"رابعه" اشاره کرد.
 دليل انتخاب اين متن مسلما به خاطر به روز بودن و داشتن تم سياسي بوده، اما چقدر با نويسنده متن آشنا هستيد و چطور با اين متن آشنا شديد؟
نغمه ثميني اجراي اين نمايش را سال گذشته در"رويال کورت" لندن ديده بود و با همراه 20، 30 نمايشنامه ديگر اين متن را هم به ايران آورد. اين متن در سال 2005 نوشته شده و طبق گفته هاي ثميني از ديده هايش در انگلستان، در سال هاي اخير در انگلستان سبک تئاتر مستند رواج پيدا کرده که نمايش"گفت وگو با تروريست ها" نيز به سبک تئاتر مستند اجرا شده است. پيروان اين سبک ديويد هير و رابين سوانز هستند. آن ها وقايع واقعي را انتخاب مي کنند و بعد با شخصيت هاي واقعي اتفاقات گفت وگو مي کنند و عينا همان صحبت ها و وقايع را ويرايش شده در صحنه اجرا مي کنند. نمايش هاي"جنبش کارگران معدن در ايرلند" و يا"وضعيت زنان در هايتي" از اين دست نمايش ها هستند. در خصوص نمايش "گفت وگو با تروريست ها" هم در ابتدا نويسنده متن، سوانز توريست ها را در نواحي مختلف دنيا پيدا کرده و با آن ها گفت وگو انجام داده است. به گفته ثميني حتي بازيگران در موقع اجراي اين نمايش در لندن صداي ضبط شده شخصيت ها را از طريق هدفون در گوش مي شنيدند و جملات را عينا بيان مي کردند، به عبارتي آن ها به شدت سعي داشتند به واقعه اصلي وفادار بمانند.
 چرا از بين 20، 30 نمايشنامه اي که خانم ثميني از انگلستان آوردند و همه در قالب تئاتر مستند بوده، اين متن را انتخاب کرديد؟
دليلش عنوان نمايشنامه بود:"گفت وگو با تروريست ها"، وقتي اولين بار اين عنوان را شنيدم برايم جالب شد و بعد درباره اش با ثميني صحبت کردم و متن را هم براي ترجمه واگذار کردم. بعد از ترجمه نيز متوجه شدم که دقيقا قابليت اجرا در صحنه را دارد، به خصوص که با فضاي اجتماعي، سياسي دنيا هم هماهنگ است بنابراين با تغييراتي آن را براي اجرا آماده کرديم.
شما گفتيد اين نمايش نوعي تئاتر مستند است، وقتي من هم اين نمايش را مي ديدم، اين احساس را داشتم که يک جور گزارش ژورناليستي از تروريست ها را مي شنوم اما به نظرم صرفا روايت کردن گزارش واقعي در صحنه ي تئاتر کفايت نمي کند. تئاتر چيز ديگري را مي طلبد.
اين سبک دقيقا ژورناليستي است. در اين نوع شيوه نوشتن به عامل رسانه و تاثير رسانه ها بر جهان بسيار تاکيد مي شود. اجراي اين نمايش در لندن به اين صورت بوده که بازيگرها تک به تک روي صحنه مي آمدند، حرف هايشان را مي زدند و بعد از صحنه خارج مي شدند. به عبارتي فقط روايت بوده، دقيقا مانند گزارشگري که در حال گزارش کردن اتفاقي است اما من در اين اجرا به غير از روايت، دغدغه تصوير را هم داشتم و بيشتر روي تصويرسازي کار کردم. براي تماشاگر ايراني که تنوع طلب است و زود خسته مي شود، عناصري مانند نور، افکت، صدا و فضاسازي را به کمک گرفتم.
 به قول شما اين يک نوع تئاتر مستند است که به شيوه ژورناليستي گزارشي را روايت مي کند. سوال من اين است که پس چه فرقي ميان گزارش مطبوعات است با تئاتر؟ حتما همان اتفاقي که در گزارش روزنامه مي افتد، نمي تواند در صحنه تئاتر اجرا شود؟
درباره اين تفاوت ديويد هير جمله جالبي گفته است، او تفاوت تئاتر مستند را با گزارش ژورناليستي اين طور بيان مي کند که در تئاتر مستند اصل بر حس است بنابراين بازيگران به مهمترين نقطه اجرا درمي آيند، در حالي که در گزارش ژورناليستي صرفا يک اتفاق تعريف مي شود بدون اين که حسي را ايجاد کند. گزارش ژورناليستي صرفا فقط جنبه روايتي يک اتفاق را به دوش مي کشد اما در تئاتر مستند همه چيز روي حس بازيگران متمرکز مي شود. در واقع بازيگران بايد آن قدر به شخصيت ها نزديک شوند که خود واقعي آن ها را در صحنه بازي کنند.
اما يک گزارشگر اجتماعي نيز براي اين که خواننده را درگير کند با تمام حسش گزارش را مي نويسد تا خواننده گزارش را تا آخرين جمله اش بخواند.
ببينيد در گزارش ژورناليستي، اين زماني مهم است، يعني اتفاقاتي که در حال مي افتد و خواننده نيز اين گزارش ها را مي خواند تا از اتفاقات روز با خبر شود اما در تئاتر مستند، آن زماني مطرح مي شود، يعني اتفاقاتي که در گذشته افتاده و حالا با حس و حال بازيگران زنده مي شود يعني حس و حال بازيگر در کنار روايت واقعي است که تماشاگر را جذب مي کند.
شما از"ديويد هير" نقل کرديد که به نظر وي تفاوت تئاتر مستند با گزارش مطبوعات در حس و حال کار است که آن هم بر عهده بازيگران است اما شما از همين نقطه عطف هم به خوبي استفاه نکرديد يعني از بازيگران آماتور استفاده کرديد که مسلما آن قدر در ارائه بازي ها مهارت ندارند.
قصد من در ابتدا اين بود که با دانشجويان اين کار را انجام دهم. در واقع به غير از يک نفر(فرانک ترابي) بقيه عوامل گروه دانشجو هستند. براي اين کار هم سه دليل داشتم، اول اين که من معلم هستم و طبيعتا دوست داشتم با دانشجويانم کاري را روي صحنه ببرم. دليل دوم هم اين بود که براي من حس بازيگر چندان مهم نبود. ديويد هير معتقد به حس و وزن بازيگر در تئاترهاي مستند است اما من به احجام، اشکال و تقابل شکل ها و چيدن اين عناصر در صحنه بيشتر اهميت مي دهم البته من حس بازيگرانم را هدايت مي کردم اما از جاي به بعد ديگر در آوردن شخصيت ها را به خودشان واگذار مي کردم و دليل آخر اين که من مي خواستم فرم بخش بزرگي از کارم را تشکيل دهد. واقعيت اين است که من طراح صحنه هستم و نه کارگردان، بنابراين در اين کار هم ساخت تصوير و فضا برايم در اولويت قرار داشت. بعضي ها مي گويند که طراحي صحنه بايد در خدمت کارگرداني قرار گيرد اما من در شيوه کارگرداني ام معتقدم که کارگرداني بايد در خدمت طراحي صحنه باشد. پس من در اين تجربه هم اولويتم در ارائه تصوير بود تا کارگرداني.
 نقش دراماتورژي به چه شکل بوده؟ چه تغييراتي نسبت به متن اصلي انجام گرفته است؟
متن اصلي حدود 90 صفحه بود و همه به شکل ديالوگ ، با 25 الي 30 شخصيت. اگر مي خواستيم متن را به طور کامل اجرا کنيم، 3 الي 4 ساعت طول مي کشيد که اولا خيلي خسته کننده مي شد و ضمنا صحنه هايي داشت که به نظر تماشاگر ايراني جالب نمي آمد. مثلا اين طور بگويم که حرف زدن درباره خيابان مولوي براي ايراني ها حتما جذاب است اما براي انگليسي ها که آن جا را نمي شناسند، جالب نيست. "گفت وگو با تروريست ها" هم صحنه هايي داشت که فقط براي تماشاگران انگليسي معنا پيدا مي کرد و براي ايراني ها جذاب نبود بنابراين اولين قدم در دراماتورژي کوتاه کردن متن و کاستن از تعداد شخصيت ها بود. نمايشنامه داراي 5 تروريست بود که ما اين 5 نفر را نگه داشتيم و با يک چيدمان دوباره، تروريست ها را در صحنه هاي مختلف گنجانديم. بدين ترتيب که در صحنه اول تروريست ها را تک به تک معرفي کرديم و اين که چطور آن ها تروريست شدند، در صحنه هاي دوم، سوم و... نيز هر کدام از آن ها داستان هايشان را روايت مي کنند تا در نهايت در صحنه آخر دوباره همه آن ها قصه هايشان را به پايان مي برند. در اين چيدمان حواشي بسياري هم حذف شد مثلا صحنه دفتر توني  بلر، نخست وزير انگليس که چند نفر کارمند در آن جا در حال صحبت هستند که اتفاقا حرف هايشان هم کليدي نيست، حذف شد و صحنه هايي از اين دست. در واقع ما در دراماتورژي مي خواستيم به مانند نام نمايشنامه صرفا به"گفت وگو با تروريست ها" برسيم. به طور خلاصه اساس متن تغيير نکرده است، اساس متن براساس تک گويي است و ما فقط چيدمان را تغيير داديم.
 چطور شد که به وادي کارگرداني علاقه مند شديد؟ اين روزها بيشتر طراحان صحنه گرايش به کارگرداني پيدا کرده اند.
در طراحي صحنه يک سري ايده ها به ذهن طراح صحنه مي رسد که البته ظهور اين ايده ها بيشتر در زمان طراحي صحنه متحرک اتفاق مي افتد تا طراحي هاي ثابت. زماني که ايده اي به ذهن طراح صحنه مي رسد در طول کار با گروه مرتب اين ايده رشد مي کند و تغيير مي يابد، وقتي طراح صحنه مدام فکر مي کند که کجاها بايد طراحي تغيير کند. روي چه ديالوگ هايي و چه صحنه هايي و تغييرها بايد چگونه باشد آن وقت وارد حوزه کارگرداني شده است. ايده ال اين است که طراح و کارگردان با هم کار را انجام دهند، مثلا طراح صحنه، فضا و تصوير را ايجاد کند و کارگردان روي بازي بازيگران، ميزانسن ها و... متمرکز شود. منتها اين اتفاق در ايران نيفتاده و فکر مي کنم حالا حالاها هم اين اتفاق نيفتد. برخي از کارگردان هاي ما متاسفانه خودشان را در حوزه هاي هنرهاي تجسمي و پلاستيک صحنه صاحب نظر مي دانند تا حدي که خودشان وارد حوزه طراحي صحنه مي شوند به هر حال تا به حال شاهد بوديم که بعضي از طراحان صحنه مانند خورشيدي و احصايي کارگرداني کرده اند که اتفاقا کارهاي خوبي هم بوده، حداقل شايد يک کار تصويري خوب باشد. آن ها در واقع کارگردان هاي هستند که سعي مي کنند ايده هاي تصويري خودشان را روي صحنه اجرا کنند. مثلا فرانکو رزفيرلي هم شغل اصلي اش طراحي صحنه است اما کارگرداني اپرا و تئاتر هم مي کند، فيلم هم مي سازد. در ضمن خانم نرمين نظمي هم نمايشي را کارگرداني کرده اند که به زودي روي صحنه مي رود.
 حالا تصميم داريد که اين تجربه را ادامه دهيد؟
بله، تئاتر مستند برايم جالب است و همچنان نيز مي خواهم با دانشجويان کار کنم. بعضي وقت ها کار کردن با بازيگران حرفه اي مشکلات عجيب و غريبي را پيش مي آورد که من بارها در طول اين سال ها شاهدش بودم که بالطبع کار با دانشجويان از اين مشکلات فارغ است. در ضمن در اين کار بين من و دانشجويان دوستي عميقي هم ايجاد شده که اتفاق خيلي خوشايندي است. به هر حال تجربه خوبي بود و اگر بخواهم دوباره کارگرداني کنم دوباره اين نوع تجربه را تکرار مي کنم.
 بازيگران و عوامل نمايش شما همگي از دانشجويان طراحي صحنه بودند؟
تعدادي از آن ها دانشجويان فوق  ليسانس بازيگري و کارگرداني هستند، تعدادي دانشجوي بازيگري و تعدادي ديگر دانشجويان طراحي صحنه.

 محمد اطيابي در پاسخ به "قطب الدين صادقي" در خصوص موسسه جهاني تئاتر و عضويت ايران در آن گفت: مشروعيت ITI هر کشور برعهده موسسه بين المللي تئاتر و مجموعه قوانين و ضوابط اين تشکل است و انستيتو همچنان مرکز هنرهاي نمايشي را به عنوان نماينده هنرمندان تئاتر ايران مي شناسد. به نقل از روابط عمومي مرکز هنرهاي نمايشي "محمد اطبايي" مدير امور بين الملل مرکز هنرهاي نمايشي در پاسخ به اظهارات کذب و توهين به مسئولان و هنرمندان تئاتر کشور توسط قطب الدين صادقي که به بهانه موضوع ITI مطرح شد، با اشاره به سوابق موجود در مرکز هنرهاي نمايشي و با استناد به آئين نامه شرايط عضويت در موسسه بين المللي تئاتر گفت: از ساليان دور مرکز هنرهاي نمايشي به عنوان متولي اصلي تئاتر کشور با پرداخت حق عضويت از سوي ITI به شکل رسمي به عنوان نماينده ITI ايران پذيرفته شده است.
اطبايي حضور نمايندگان مرکز هنرهاي نمايشي و انجمن نمايش کشور را در اجلاس سال جاري ITI در کشور فيليپين براساس دعوت رسمي يونسکو دانست و افزود: ITI جهاني با شناسايي مرکز هنرهاي نمايشي به عنوان ITI ايران خواستار گسترش فعاليت هاي اين نمايندگي و حضور فعال تر در مجامع بين المللي شده است.
وي در پاسخ به دولتي يا غير دولتي بودن اعضاي ITI اظهار داشت: هرچند اساسنامه ITI به غيردولتي بودن آن اشاره دارد اما منعي براي عضويت بخش دولتي کشورها وجود ندارد. مدير امور بين الملل مرکز هنرهاي نمايشي افزود: در ديدارهاي حضوري با دبير اجرايي ITI جهاني و ساير مسئولان اين نهاد بين المللي بر اين نکته تاکيد شد که ساختار مديريت تئاتر در کشورهاي مختلف متفاوت است. در برخي از کشورها حتي دانشگاهها، شهرداري ها و ساير مراکز از اين دست نمايندگي ITI را برعهده دارند. بيش از 90 نماينده رسمي و دولتيITI حضور داشته و به گفته خانم "وال پل" کشور نروژ از آن جمله است.
اطبايي افزود: در کشورهايي که تئاتر آنها به شکل خصوصي اداره مي شود نمايندگي ITI از طريق مجموع عمومي و انتخابات شکل مي گيرد که قطعا اين ساختار با توجه به وضعيت کنوني تئاتر ايران و عدم حضور بخش خصوصي قابل مصداق نيست. قطعا جناب قطب الدين صادقي که عمده سفرهاي خود و به ويژه سفر اخيرشان به اروپا را با امکانات مرکز هنرهاي نمايشي انجام داده اند، اين موضوع را تصديق خواهند کرد.
مديرامور بين الملل مرکز هنرهاي نمايشي در ادامه سخنان خود فقط به وجود يک ITI مرکزي و بين المللي در هر کشور و به رسميت شناخته شدن آن از سوي انستيتو بين المللي تئاتر اشاره کرد و افزود: تمام تشکل هاي تئاتري مي توانند با درخواست رسمي و پرداخت حق عضويت به شکل وابسته، پيوسته، همکار و.... عضو ITI شوند.
وي گفت: در اجلاس اخير فيليپين برخي از تشکل هاي تئاتري کشورهاي مختلف از جمله چندتن دانشگاه درخواست عضويت در ITI را ارائه کردند که با استقبال مجمع عمومي روبرو شدند. اطبايي درباره انتخابات صورت گرفته براي تعيين هيئت مديرهITI ايران گفت: اين انتخابات از چند جهت قابل تامل است و درباره تاييد آن از سوي نمايندگي يونسکو در ايران و به ويژه موسسه بين المللي تئاتر بحث هايي وجود دارد و همچنين هنرمندان تئاتر شهرستان نيز درباره نوع برگزاري آن نکاتي را مبني بر عدم حضور اکثريت نسبي تئاتري ها اعلام کرده اند.
مديرامور بين الملل مرکز هنرهاي نمايشي درباره نقل قول هاي قطب الدين صادقي از خانم "وال پل" اظهار کرد: نظر به اين که اين نقل  قولها تعارض هاي جدي با گفته هاي خانم "وال پل" در ايران و فيليپين دارد، اين مرکز عين گفته هاي نقل شده از سوي قطب الدين صادقي را براي پاسخ گويي و شفافيت براي خانم وال پل ارسال کرده که به محض وصول پاسخ ايشان براي روشن شدن افکار عمومي و اطلاع هنرمندان عزيز تئاتردر اختيار رسانه ها قرار خواهد گرفت. وي همچنين تصريح کرد: مشروعيت نمايندگي هاي ITI در سراسر جهان از سوي موسسه بين المللي تئاتر تاييد مي شود و جاي تعجب دارد در حالي که اين انستيتو همچنان مرکز هنرهاي نمايشي را به عنوان نماينده هنرمندان تئاتر ايران مي شناسند، چگونه اين مشروعيت از سوي جمع اندکي که حتي در عرصه داخلي نيز از مقبوليت برخودار نيست با علامت سوال روبرو مي شود.

سيد جعفر بزرگي هنرمند برجسته سينما و تلويزيون صبح چهارشنبه به علت ايست قلبي در بيمارستان شهيد باهنر تهران درگذشت.
مرحوم بزرگي از نخستين روزهاي تاسيس راديو در ايران کار خود را با خوانندگي در اين رسانه آغاز و پس از آن نيز در سينما , تئاتر و تلويزيون ايفاي نقش کرد.
مراسم تشييع پيکر اين هنرمند شنبه ساعت 9 و نيم صبح از مقابل خانه هنرمندان به سمت قطعه هنرمندان بهشت زهرا برگزار مي شود.
از مرحوم بزرگي سه فرزند دختر و دو پسر به يادگار مانده است.